|
 |
|
 |
|
rejestracja | logowanie 
|
Sadownictwo Sadownictwo dzia³ gospodarki zajmuj±cy siê produkcj± owoców jadalnych w sadach (np. jab³onie, grusze, ¶liwy, wi¶nie), gajach (np. oliwki, drzewa cytrusowe), na plantacjach (np. porzeczki, truskawki); tak¿e nauka o hodowli i uprawie ro¶lin sadowniczych. Wzmianki o uprawie drzew owocowych znajduj± siê ju¿ w najstarszych ¼ród³ach chiñskich i egipskich. W wy¿ywieniu staro¿ytnych ludów ¶ródziemnomorskich wa¿n± rolê odgrywa³y daktyle, oliwki, figi, winogrona i granaty; o spo¿ywaniu owoców na terenie Polski ¶wiadcz± nasiona znajdowane w wykopaliskach z okresu kamienia i br±zu; we wczesnym ¶redniowieczu du¿± rolê w rozwoju sadownictwa odegra³y zakony. Sadownictwo d³ugi czas wchodzi³o w zakres rzemios³a ogrodniczego, rozwijaj±cego siê szczególnie pomy¶lnie w XVII i XVIII w. we Francji i Anglii, gdzie rozpowszechni³y siê sady drzew kar³owatych, stosowano równie¿ ró¿ne sposoby szczepienia, ciêcia i formowania koron drzew. Rozwój s. jako nauki rozpocz±³ siê w 2 po³. XIX w.; dziêki poznaniu biologicznych podstaw krzy¿owania ro¶lin powsta³y liczne, nowe odmiany drzew owocowych; podjêto nauk. opracowanie m.in. doglebowego i dolistnego nawo¿enia drzew owocowych oraz regulowania procesów wzrostu i owocowania; 1913 powsta³ pierwszy w Europie instytut sadownictwa w East Malling (W. Brytania). W Polsce rozwój nauki s. nast±pi³ przed I wojn± ¶wiat.; reprezentowali j±: J. Brzeziñski, E. Jankowski, nastêpnie W. Gorjaczkowski; W. Filewicz prowadzi³ s³ynn± stacjê do¶wiadczaln± w Sino³êce pod Miñskiem Mazowieckim; po II wojnie ¶wiat. nauka s. rozwija siê we wszystkich wy¿szych uczelniach rolniczych. Nowe czeskie odmiany gruszAlfa®(1995) Odmiana, letnia (sierpieñ) Owoce du¿e, jasno¿ó³te, porowate. S³abo dojrza³e owoce s± kruche, dojrza³e bardzo miêkkie, aromatyczne s³odkie, o lekko winnym posmaku. Amfora®(1995) Owoce dojrzewaj± na prze³omie listopada i grudnia, maj± ¿ó³t±, potem s³omkow± barwê i s± g³adkie i b³yszcz±ce. Smak s³odki, ³agodny, mi±¿sz kruchy. Beta®(1995) Odmiana zimowa (pa¼dziernik) Skórka matowa, porowata. Owoce soczyste i s³odkie. Bohemika®(1997) Odmiana pó¼nozimowa, zbierana na prze³omie wrze¶nia i pa¼dziernika, w ch³odni mo¿e le¿eæ do lutego. Owoce ¶rednie i du¿e, zielono-¿ó³te, o bardzo mi³ym smaku. Owocuje regularnie i obficie. Dicolor®(1997) Odmiana zimowa (koniec grudnia). W ch³odni mo¿na j± przetrzymaæ do prze³omu stycznia i lutego. S³omkowy owoc zabarwiony jest atrakcyjnym rumieniem który u dojrza³ych owoców jest ciemnoczerwony. Dita®(1996) Odmiana zimowa, owoce gotowe do spozycia na prze³omie grudnia i stycznia. Erika®(1995) Odmiana wczesnozimowa (listopad). Przechwywaæ mo¿na po pocz±tku stycznia. Owoce s± bardzo du¿e, wyd³u¿one lekko bary³kowate o ¿ó³tozielonym zabarwieniu. Laura®(1995) Odmiana letnia (koniec sierpnia, po³owa wrze¶nia). Owoce du¿e, pod³uzne o skórce szorstkiej, ¿ó³tej. £agodny smak, lekko winny, s³odki. Odmiana o duzych przyrostach Nela®(1994) Odmiana pó¼nozimowa (zbiór w pa¼dzierniku, dojrzewa w przechowalni w styczniu). Skórka i mi±¿sz ¿ó³te. Bardzo miêkkie owoce. Odporna na s³absze gleby i wysoko po³o¿one stanowiska, osowcuje ¶rednio, ale nie jest podatna na parcha. Radana®(1994) Odmiana, letnia (po³owa sierpnia). Owoce ¶rednie i du¿e jasne z ³adnym rumieniem. Vila(1987) Jesienna odmiana stolowa (pa¼dziernik-listopad). Owoce du¿e, br±zowawe. Drzewo zalecane do cieplejszych regionów. Wiêkszo¶æ tych odmian bardzo dobrze zrasta siê z pigw±. |
Wyszukiwarki w DiK
O leksykonie
przewodnik po serwisie
historia serwisu napisz do nas zareklamuj siÄ™ Ikonki w serwisie:  - Informacje, - Systematyka, - Pomoc, - Link
|
|