Stare drzewa chronione w lasach
Wszystkie lasy, poza parkami narodowymi i rezerwatami przyrody, objęte są gospodarką leśną. Drzewa dożywają tam tylko wieku rębnego - tj. do około 100 lat. Natomiast średni wiek życia drzew to około 300-400 lat.
Brak w lesie starych i martwych drzew powoduje, że z lasu zostaje wyeliminowana ogromna liczba organizmów związanych z takimi właśnie drzewami. Z badań wynika, że z takimi właśnie drzewami związane jest ponad 50% pająków, 70% zaleszczotków, 30% lądowych ślimaków, fauna saprofagów i związanych z nimi drapieżników. Brak starych, dziuplastych drzew zmienia też szansę osiedlenia się wielu gatunków ptaków, nietoperzy, itd. Ma to negatywny wpływ na życie lasu, wpływa na brak stabilności całego ekosystemu, jakim jest las.

Obecnie leśnicy doceniają wagę problemu. Tworzone są kompleksy promocyjne, gdzie planuje się pozostawienie w lesie, do śmierci naturalnej, pewnej liczby starych drzew, oraz pozostawienie drzew martwych.
Martwe drzewa są miejscem życia wielu gatunków roślin i zwierząt. Są niezbędne dla stabilności ekosystemu, jakim jest las.
We współczesnych lasach, w wyniku gospodarki leśnej rosną tylko drzewa młode (do 100-120 lat). Brakuje drzew starych i martwych.
Kobierzec wątrobowców i mchów rosnących na martwym drzewie