Pomniki przyrody - najstarsze drzewa w Polsce
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody mówi, ¿e:
1. Pomnikami przyrody s± pojedyncze twory przyrody ¿ywej i nieo¿ywionej lub ich skupiska o szczególnej warto¶ci przyrodniczej, naukowej, kulturowej, historycznej lub krajobrazowej oraz odznaczaj±ce siê indywidualnymi cechami, wyró¿niaj±cymi je w¶ród innych tworów, okaza³ych rozmiarów drzewa, krzewy gatunków rodzimych lub obcych, ¼ród³a, wodospady, wywierzyska, ska³ki, jary, g³azy narzutowe oraz jaskinie.
2. Na terenach niezabudowanych, je¿eli nie stanowi to zagro¿enia dla ludzi lub mienia, drzewa stanowi±ce pomniki przyrody podlegaj± ochronie a¿ do ich samoistnego, ca³kowitego rozpadu.
(Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r.) Art. 40.
Najstarszym drzewem w Polsce jest cis pospolity, rosn±cy w Henrykowie Lubañskim woj. dolno¶l±skie. Wiek oceniono na ponad 1250 lat, obwód 512cm, wysoko¶æ 13m.
Drzewo to ro¶nie na terenie posiad³o¶ci prywatnej.
Inne sêdziwe cisy rosn± w miejscowo¶ciach:
- Bystrzyca (gm. Wleñ, dawne woj. jeleniogórskie) - wiek ok. 790 lat,
- Henryków (gm. Ziêbice, dawne woj. wa³brzyskie) - wiek ok. 720 lat,
- Harbutowice (gm. Su³kowice, dawne woj. krakowskie) wiek ok. 667 lat.
D±b nale¿y do gatunków d³ugowiecznych. W Polsce zachowa³o siê jeszcze kilkaset pomnikowych dêbów. S± to g³ównie dêby szypu³kowe. Najs³awniejsze z nich to rosn±cy niegdy¶ na Litwie Baublis (nie¿yj±cy ju¿). Chrobry, D±b Ba¿yñskiego, Bartek, Dêby Rogaliñskie.
Baublis zosta³ uwieczniony w strofach „Pana Tadeusza”:
Czy ¿yje wielki Baublis, w którego ogromie
Wiekami wydr±¿onym, jakby w dobrym domie,
Dwunastu ludzi mog³o wieczerzaæ za sto³em?...
Rós³ on na ¯mudzi, w maj±tku Dionizego Paszkiewicza.
- „Chrobry” - jest to najstarszy obecnie d±b szypu³kowy w Polsce. Ro¶nie we wsi Piotrowice (gm. Szprotawa, dawne woj. zielonogórskie). Wiek - 720 lat.
- „D±b Ba¿yñskiego” ro¶nie w Kadynach ko³o Elbl±ga. Ma on 680 lat i ponad 10 m obwodu pnia. Nazwany tak na cze¶æ Jana Ba¿yñskiego (1390-1459) w³a¶ciciela Kadyn. J. Ba¿yñski broni³ praw ludno¶ci Prus Wschodnich gnêbionej przez Krzy¿aków. By³ jednym z za³o¿ycieli Zwi±zku Pruskiego. Sta³ na czele poselstwa, które w 1454 roku podda³o Prusy królowi Kazimierzowi Jagielloñczykowi. Pó¼niej by³ gubernatorem tej prowincji.
- „Bartek” - Bartków (gm. Zagañsk, dawne woj. kieleckie). Wiek - 660 lat, obwód 920 cm, wysoko¶æ 23 m. Przed wojn± by³ uwa¿any za najokazalsze drzewo w Polsce. Jest bohaterem wielu legend. Mia³ tu odpoczywaæ Jan III Sobieski powracaj±cy z wyprawy wiedeñskiej. Wed³ug legendy, do dziupli tego drzewa w³o¿y³ butelkê wina i szablê tureck±.
- Dêby Rogaliñskie - Rogalin (woj. poznañskie) - „Lech”, „Czech”, „Ru¶” - maj± odpowiednio: 609 lat, 523 lata, 496 lat. Z dêbami tymi wi±¿± siê legendy. Miêdzy innymi o spotkaniu Lecha, Czecha i Rusa.
Najstarsza lipa ro¶nie we wsi Cielêtniki (gm. D±browa Zielona, dawne woj. czêstochowskie). jest to lipa drobnolistna. Ma 525 lat, obwód pnia oko³o 10 m, wysoko¶æ 35 m. Dawniej ludzie wierzyli, ¿e kora tej lipy leczy ból zêbów. P±tnicy biegli do lipy i obgryzali korê. ¦lady obgryzania widoczne s± do tej pory.
Pomnikowy platan w parku w £añcucie
W¶ród innych naszych rodzimych gatunków drzew mo¿na znale¼æ sêdziwe okazy. Oto kilka przyk³adów:
- najstarsza sosna pospolita ro¶nie w Miñsku Mazowieckim - 376 lat
- limba - okolice £ysej Polany - 348 lat
- modrzew europejski - ¦wiêtokrzyski Park Narodowy na Che³mowej Górze - 343 lata
- jod³a pospolita - Pieniñski Park Narodowy - 232 lata
- ¶wierk pospolity - Strzelce Opolskie k. Szczawnicy - 343 lata
- wi±z szypu³kowy - wie¶ Komorów k. Gubina - 438 lat, obwód oko³o 890 cm. Jest on najokazalszy w Europie.
- jesion wynios³y - wie¶ Motarzyna (dawne woj. s³upskie) 411 lat, obwód 715 cm. Jest to najgrubsze drzewo tego gatunku w Europie.
Wspomniana ju¿ wcze¶niej ustawa mówi tak¿e, szczegó³owo o ochronie pomników:
Art. 31.
W stosunku do form ochrony przyrody, o których mowa w art. 28-31, zabrania siê:
1) niszczenia, uszkadzania lub przekszta³cania obiektu,
2) wykonywania prac ziemnych trwale zniekszta³caj±cych rze¼bê terenu, z wyj±tkiem obiektów zwi±zanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym,
3) uszkadzania i zanieczyszczania gleby,
4) wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczysto¶ci,
5) za¶miecania obiektu i terenu wokó³ niego,
6) dokonywania zmian stosunków wodnych, je¶li s³u¿± innym celom ni¿ ochrona przyrody i zrównowa¿one wykorzystanie u¿ytków rolnych i le¶nych oraz gospodarki rybackiej,
7) likwidowania ma³ych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodnob³otnych,
8) wylewania gnojowicy, z wyj±tkiem nawo¿enia w³asnych gruntów rolnych,
9) lokalizacji budownictwa letniskowego poza miejscami wyznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
10) budowy budynków, budowli, obiektów ma³ej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych mog±cych mieæ negatywny wp³yw na obiekt chroniony b±d¼ spowodowaæ degradacjê krajobrazu.
Art. 31a.
W stosunku do szczególnych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 28-31, zabrania siê niszczenia, uszkadzania, przekszta³cania obiektu, uszkadzania i zanieczyszczania gleby, za¶miecania obiektu i terenu wokó³ niego, zmiany stosunków wodnych oraz budowy budynków, budowli, obiektów ma³ej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych mog±cych mieæ negatywny wp³yw na obiekt chroniony b±d¼ spowodowaæ degradacjê krajobrazu.
Art. 32.
Wprowadzenie form ochrony przyrody, o których mowa w art. 26 i 28-31, nastêpuje w drodze rozporz±dzenia wojewody, które okre¶la nazwê obszaru lub obiektu, jego po³o¿enie, w miarê potrzeb otulinê oraz zakazy dla nich w³a¶ciwe wybrane spo¶ród wymienionych w art. 26a ust. 1 i art. 31a.
Art. 34.
1. Rada gminy mo¿e wprowadziæ formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 6, je¿eli wojewoda nie wprowadzi³ tych form.
2. Dla obszarów i zespo³ów, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 i w art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. d), poddawanych ochronie przez radê gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporz±dza siê obowi±zkowo.
Tabela pier¶nic drzew w ró¿nym wieku
Opracowanie prof. dr Longin Majdecki 1980/1986
W tabeli podane s± pier¶nice drzew dla poszczególnych gatunków w danym wieku.
| Gatunek | Wiek drzewa |
|---|
10 | 20 | 40 | 70 | 100 | 120 |
Populus alba Populus robusta Populus nigra | 15 | 35 | 70 | 100 | 125 | 145 |
Tilia cordata Tilia platyphyllos | - | 17 | 35 | 57 | 78 | 92 |
Carpinus betulus Crataegus Fagus silvatica | - | 7 | 15 | 25 | 50 | 60 |
Robinia pseudoacacia | 7 | 13 | 26 | 45 | 62 | 75 |
Pinus silvestris | - | 10 | 25 | 50 | 68 | 80 |
Acer platanoides Acer pseudoplatanus Platanus acerifolia | - | 12 | 25 | 40 | 55 | 67 |
Fraxinus excelsior | - | 12 | 26 | 45 | 60 | 72 |
Aesculus hippocastanum | - | 20 | 38 | 65 | 87 | 105 |
Quercus robur Quercus sessilis | - | 9 | 18 | 35 | 47 | 55 |
Picea excelsa Picea pungens | - | 12 | 25 | 50 | 70 | 83 |
Larix decidua | - | 17 | 35 | 52 | 67 | 79 |
Acer negundo Salix alba | - | 27 | 54 | 85 | - | - |
Betula verrucosa Betula pubescens | - | 12 | 25 | 50 | 70 | 83 |
Ulmus laevis | 9 | 15 | 30 | 51 | 73 | 90 |
Thuja occidentalis | - | 5 | 10 | 20 | 35 | - |
Alnus glutinosa Prunus padus | - | 17 | 30 | 50 | 70 | - |